|
|
Facts en Tories over Blauwgrond.
Achtergrondinformatie en weetjes:
Om de vraag te kunnen beantwoorden wat voor leuke herinneringen men van Blauwgrond
heeft, tot welke kroe (vriendengroep of andere sociaal-
Blauwgrond wordt begrensd door de Antondragtenweg, de Tweekinderenweg, de Thurkowstraat en de Comm. Roblesweg/Verlengde J.S.Greenstraat.
Vroeger kwam men Blauwgrond binnen vanuit de Antondragtenweg bij de Helenaschool en Blauwgrond eindigt bij de Thurkowstraat.
Het voorstuk tot aan het eind van de L.Coveastraat toe(bij winkel Tjon) behoort bij Fesee en het achterliggend gebied tot aan de Thurkowstraat hoort bij Bakadjarie.
Tussen Fesee en Bakadjarie bestond altijd al een gezonde rivaliteit die soms (zoals bij voetbal) heel scherp kan zijn.
Winkels:
Elke straat had een of meerdere winkels. Vroeger was men nog niet zo mobiel dus de
afhankelijkheid van de buurtwinkel was heel groot voor o.a. de eerste levensbehoeften.
Men kon er van alles krijgen, van batjaw tot babyvoeding. Standaard was er een bar,
waar men frisdrank en diverse alcoholische dranken kon bestellen (populair was de
halfachtste), de suikergoedstopflessen in verschillende aantrekkelijke kleuren (door
de inhoud bijv. liktongos), een broodjesuitstalkast met kaas, pindakaas maar ook
de onvermijdelijke olie-
De winkel was niet alleen een plek om boodschappen te halen maar ook de aangewezen hangplek voor jongeren.
De populairste hangwinkels voor de Fesee-
Voor Bakadjarie-
In de middag ging men als teenager (lees: tieneetjer, de oude benaming voor jongere) naar je favoriete hangwinkel om je kroe te ontmoeten en fatoe te nemen.
Voetbal:
Voetbal was vroeger de belangrijkste factor in het leven van de Blauwgrond jongens.
Bijna iedereen was ermee bezig en als speler of supporter zeer emotioneel betrokken
bij een club. Blauwgrond had al vroeg(jaren 60) een goede naam op de K.O. competities,
dankzij legendarische clubs als Presto en Barumuda. Later, met de oprichting van
de Blauwgrond SportBond, kwamen er meer clubs bij z.a.Vasas, SDL/Bequick, Victoria,
Real-
Blauwgrond had ook beroemde voetballers voortgebracht z.a. Soekemi, Oemar, Parmo (wijlen), de keepers Ganden (wijlen), Maxi en Wiele en last but not least de alom bekende international Trimo.
Je begon als jeugd met prassie en straatvoetbal. Hele competities werden soms op
de prassie-
Dan was de tijd aangebroken om je bij een jeugdploeg aan te sluiten. De allereerste
officiële jeugdploegen waren Bequick en Lelyster. Als tegenhanger van deze Fesee-
Toen de bond met een jeugdcompetitie begon (ongeschoeid oftewel blotevoetvoetbal) werden in de verschillende wijken jeugdverenigingen opgericht.
Naast Lelyster kwamen o.a. Rode ster, Zwaluw, K.M.D,Narainaboys, Vliegende Pijl en Dosko.
De sfeer tijdens de wedstrijden was te vergelijken als bij grote wedstrijden. Hoogoplopende emoties, spanning maar vooral gezelligheid. Een wedstrijd tussen Rode Ster en Lelyster was altijd zeer beladen.
Tenslotte was het tijd om door te stromen naar de verscheidene grote verenigingen die Blauwgrond telde z.a. Vasas , SDL, Victoria, Inter etc.
De Sint Helena school:
Als er iets is waar bijna alle Blauwgronders zich mee konden identificeren was het wel de Helenaschool. Als enige ten noorden van de stad was deze bekende lagere school verplicht om niet alleen de kinderen van Blauwgrond op te vangen maar ook die van Maasstroom, Clevia, Leonsberg en Maretraite.
Uitgezonderd enkelingen die van heel ver kwamen (Leonsberg, Maretraite) ging iedereen te voet naar school. Vanuit de uiterste hoek van Blauwgrond tot in Clevia. Tientallen kilometers werd er lopend afgelegd maar niemand die dat erg vond. Er was ook zoveel te beleven op weg naar school.
Men kon meedoen aan leuke spelletjes als wakatjopoe of een/tweetjes met een sinaasappel als voetbal, honden plagen en dan heel hard wegrennen of rijpe manjas met een stokje of katapult van iemand anders Roodborstje boom afgooien/schieten (minder leuk voor de eigenaars).
De Helenaschool bestond uit een hoofdgebouw dat parallel aan de Antondrachtenweg
liep en bijgebouwen die langs de achterzijde van het erf doorliepen tot aan de grens
met de naastliggende RK-
Het hoofdgebouw was net als de oude gebouwen in de stad van hout opgetrokken in de kleuren wit en groen (ramen en deuren).
Het bijzondere was dat hij op halve neuten van ongeveer anderhalve meter rustte en solide betonnen trappen had voor elke deur.
Deze zorgden voor een natuurlijke verkoeling in de verzengende hitte en sommigen kozen de ruimte onder de school als hun favoriete plek om zich in de pauze te vertoeven.
Voor anderen was dat de betonnen trap aan de voorzijde (Dit was in beslaggenomen door de jongens, de meisjes zaten op de andere trappen).
Men ging tories vertellen onder het genot van een broodje bami of broodje ijsblok. Althans als je niet op het erf bezig was met djoel of djompofoetoe.
Meestal gingen de jongens djoel spelen en de meisjes djompofoetoe.
Bij djoel liepen de gemoederen soms heel hoog op en vaker moest de meester/juf geëigende maatregelen nemen om erger te voorkomen.
Belangrijke activiteiten/gebeurtenissen op school die een ieder zich zal blijven herinneren, soms leuk soms pijnlijk, waren o.a.: sinterklaasviering, schoolreisjes, sportdag, bezoek tandarts of schoolarts, schoolmelk, de aankomst van de sinaastractor etc.
Kortom, De Helenaschool was de plek waar elke Blauwgronder iets mee te maken en zeker iets over te vertellen heeft.
Later, in de eindjaren70, kwam er aan de andere kant van Blauwgrond een nieuwe school bij.
Dat was de Openbare School Blauwgrond.
Ongetwijfeld zullen de ex-
Markante figuren:
Elke Blauwgrondbewoner heeft op zijn/haar manier een bijdrage geleverd in de ontwikkeling van Blauwgrond.
Er zijn echter wel mensen geweest die iets extra’s gedaan of gepresteerd hebben, waardoor ze algemene waardering, respect en bekendheid genieten zoals:
Wijlen Oom Ramin en tante Anna:
Oom Ramin was o.m. bekend om zijn zondagse verzoekplaten programma op de radio en zijn kroncong formatie MataHari Orchestra.
Maar voor Blauwgrond heeft hij nog meer betekend:
Op zijn huisadres aan de J.B.S.Rebostraat heeft hij samen met tante Anna een
jongerencentrum opgezet waar er allerlei activiteiten ontplooid werden z.a.
muzieklessen (zang en gitaar), bahasalessen, handvaardigheidlessen o.a. het maken van rietenmanden en natuurlijk de kooklessen. Een hoogtepunt was toen de zanggroep o.l.v. tante Anna een uitnodiging kreeg voor een optreden op tv (STVS via kanaal 8).
Ook werd de zaal gebruikt voor het organiseren van menig bijlegfuifjes door de verschillende jongerenorganisaties als The Israelites en The Servants waarbij vaak een beatgroep (een band) voor de muziek zorgde. Behalve de lokale beatgroepen als de Israelites en de immens populaire Hells Angels kwamen ook wat landelijk bekende bandjes als The Spiders en The Targets er spelen.
Hier was ook de thuisbasis voor de bekende voetbalvereniging S.D.L. Vanuit de zaal vertrok men naar het voetbalveld om weer een prachtige, spannende wedstrijd te spelen. En na de wedstrijd werden de spelers weer in de zaal opgevangen door Oom Ramin en Tante Anna die altijd weer klaar stonden voor de jongeren.
Oom Mene Naraina:
Oom Mene genoot grote bekendheid als huisschilder. Veel huizen in Blauwgrond en ver daarbuiten zijn door hem en zijn zonen onder een prachtige lak verf gezet. Toch was dit niet zijn enige manier van kostwinning.
Ondernemend als hij was heeft hij allerlei soorten bedrijfjes opgericht. In de tijd
toen Blauwgrond nog rijst verbouwde had hij een tractor gekocht die hij aan de rijstboeren had verhuurd. Met de wetenschap dat Surinamers van feesten houden en dat men daarvoor een tent moest opzetten heeft hij een verhuurbedrijf opgericht voor het opzetten van een feesttent, compleet met tafels en stoelen.
Elke Blauwgronder heeft wel een keertje een feesttent, stoelen en tafels van Oom Mene gehuurd. Toen de "wilde bus" een winstgevende onderneming leek te zijn ging hij ook in een PB investeren.
Maar voor de plaatselijke bewoners was hij niet zozeer om deze investeringen bekend. Zijn roem kreeg hij pas als uitbater van een zaal die als recreatiezaal, bar, feestzaal en theater dienst deed.
Vele jongeren hebben hun middag vaak bij clubgebouw Naraina doorgebracht om zich met tafeltennis, tafelvoetbal, sjoelbakken of dammen bezig te houden.
In het weekend was de zaal veranderd in een danszaal. Van overal kwamen de feestgangers naar Blauwgrond toe om te dansen op de tonen van Suka Hatie, Setia Hatie, The Bintangs, The Crazies of een van de vele andere bandjes met
even liederlijke namen. Een highlight was de komst van Oscar Harris en The Twinkelstars in clubgebouw Naraina. Blauwgrond schudde op haar grondvesten.
Maar de zaal was vooral ook bekend als Theater Naraina, een provisorisch bioscoop waar 2 maal in de week een filmvoorstelling plaats vond. Hoewel de zitplaatsen verre van comfortabel waren (lange houten banken de zg. pindabanken) liep het haast bij elke filmvoorstelling vol. De prijs voor de kaartjes was een schijn van de prijzen van de bioscopen in de stad en het aanbod was gevarieerd. Bovendien mochten kinderen onder begeleiding gratis naar binnen.
Slimme kinderen gingen een zg. opa aanklampen om binnen te geraken. Met spanning keek men uit naar de affiches met het filmprogramma van de komende
week waarbij men soms zat te worstelen met de titels die vaak in het Engels waren.
Zo kreeg de film "Tarzan escapes" een nieuwe titel nl. "Tarsan es-
De zaal van Oom Mene voorzag dus in de behoefte aan de broodnodige ontspanning en recreatie.
Pata en Lucia:
Al heel jong was Pata actief bezig met het organiseren van allerlei activiteiten z.a. voetbalwedstrijden, wandelmarsgroepen, bijlegfuifjes enz. Als fanatiek lid van de Elvis fanclub kreeg hij enige landelijke bekendheid door zijn pittige brieven die hij naar een destijds zeer populair programma op Radio Apintie verstuurde.
Hij voelde zich heel betrokken met de ontwikkelingen in Blauwgrond, vooral wat het wel en wee van de jeugd en jongeren aanging. Hij was niet tevreden me de aanpak van de Blauwgrond Sportbond. Hij had een droom. Hij zag een groot deel van de bewoners naar het voetbalveld toestromen. Daar keek je niet alleen naar voetbalwedstrijden maar ook naar andere sporten of je kon deelnemen aan verschillende volksspelletjes z.a. gekostumeerdvoetbal, mastklimmen, ezelracewedstrijd e.d. Maar er waren ook vrouwen bezig met het leren maken van tasjes e.d. en kinderen die hun hart ophalen aan alle soorten kinderspelletjes.
Met de transformatie van de Blauwgrond Sportbond tot het Sport en Vormingcentrum Blauwgrond is zijn droom werkelijkheid geworden. Samen met zijn vrouw Lucia en m.b.v. enkele actieve jongeren heeft hij dit centrum voor een aantal jaren met succes geleid. Het sportcomplex bestond toen niet alleen uit een voetbalveld maar daar was er een basketbalveld, een sportzaal voor zaalspelen en de gebouwen waar de vorming plaats vond. Hier konden de dames lessen volgen in het werken met macrame en kregen de kinderen huiswerk begeleiding of leuke handenarbeid opdrachten.
Later werd zijn huis aan de J.S Greenstraat de uitvalsbasis van de activiteiten van de Jongeren Organisatie Blauwgrond. De Jongerenorganisatie had o.a. tot doel om de maatschappelijke problemen aan de kaak te stellen en aan te pakken. Zo werd o.a.een poging gedaan om het drugsprobleem bij de Blauwgrond jongeren onder de aandacht te brengen d.m.v. toneel. Om een eind te maken aan het gebruik van (achter)Blauwgrond als vuilnisstortplaats gingen ze een handtekeningactie voeren. Later werd deze organisatie een belangrijk lid van de N.J.B. de Nationale Jongeren Beweging en nam ook deel aan landelijke activiteiten.
In de tijd van de zg. revolutie heeft hij samen met enkele andere bewoners,w.o. de bekende Oom Sieuw Naraina, de Belangen Behartiging Blauwgrond(BBB) opgericht met het doel de bestrating van de wegen te realiseren. Iedereen werd opgeroepen om mee te doen en het werd een ongekend succes.
Voorbeelden genoeg dus om Pata (en Lucia) op deze lijst van mensen die iets betekend hebben voor Blauwgrond te plaatsen.
De lijst is verre van compleet, iedereen kan zeker wel iemand noemen die naar zijn mening belangrijk was voor Blauwgrond. Dit is slechts een aanzet en heeft daarom nooit de bedoeling gehad om bewust belangrijke mensen te vergeten.
De informatie,beschrijvingen en tories zijn gebaseerd op persoonlijke waarnemingen en herinneringen. Er is op geen enkele manier onderzoek naar genoemde feiten gedaan en is het daardoor mogelijk dat ergens de plank is misgeslagen. Ten behoeve van het doel nl. om de beschrijvingen luchtig te houden zijn ze niet gedetailleerd en zijn er geen exacte jaartallen of persoonsgegevens genoemd. De namen zijn zoals die in de volksmond bekend zijn en evenals de beschrijvingen duidelijk herkenbaar voor Blauwgronders.
|
Copyright 2011 © Stichting Blauwgrond - |