Nieuwe Torie:

Portret van de getalenteerde en fanatieke voetballer Trimo Kasijo.

Vervolg:

Denk je aan Blauwgrond dan denk je direct aan de vele warungs met de heerlijke Javaanse gerechten. Straatnamen zoals de Louis Goveastraat, de Samson Greenstraat en JBS Rebostraat zijn een feest van herkenning en brengen warme herinneringen naar boven.

Google je Blauwgrond dan krijg je ruim 28000 hits met daarin een verscheidenheid aan websites van reisorganisaties en reizigers die Blauwgrond aanprijzen als een wijk in Paramaribo die je moet bezoeken als je op vakantie in Suriname bent. Als je lekker Javaans wilt eten dan wordt een bezoekje aan deze wijk zeker aangeraden want je vindt er heel veel heerlijke eettentjes! Zelfs in de Nederlandse dagbladen zoals de Volkskrant en Trouw wordt Blauwgrond op de kaart gezet als één van de culinaire wijken van Suriname waar je heen moet gaan voor onder andere nasi met kip en voor de overheerlijke saoto.

 

Maar voor degene die van Blauwgrond komt en die nu in Nederland woont, is het meer dan een herinnering. Het Blauwgrond-gevoel is bijzonder, is nostalgisch. Het is een deel van een leven die menigeen met heel veel heimwee heeft achtergelaten. De meeste van hen hebben hun schooljaren doorgebracht op de St Helenaschool. Op weg naar huis werd er zoute stokjes en amelang gehaald bij omoe chinesie in de Louis Goveastraat. Na school eten bij siembah en daarna voetballen bij Vasas of hinkelen met andere buurkinderen op het erf.

 

Op Blauwgrond was er bijna elk weekend wel een feest en werd de avond gevuld met wayangan, ludrug en/of tayuban (léhdékhan)-optreden. Alle optredens werden meestal begeleid door de gamelan. Vooral de wayangan, epische verhalen die op gamelan muziek werden verteld, was magisch en hypnotiserend.

Het was in het weekend supergezellig, want dan werden ook de warungs druk bezocht door de stadsmensen.

Blauwgrond is voor vele Surinaamse Javanen die nu in Nederland wonen, pure nostalgie en die in vele harten warm wordt gekoesterd.